Manager na urlopie

Rozmowa z Beatą Kapcewicz
Prezes Zarządu serwisu Architekci kariery

Czym jest work life balance?                                                                                           

Work life balance to umiejętność godzenia życia zawodowego i prywatnego tak, by jeden aspekt wspierał drugi - w efekcie czego osiąga się wyższą skuteczność w pracy i poczucie spełnienia w życiu. Badania* pokazują, że pracownicy, którzy potrafią zachować równowagę między życiem zawodowym a osobistym:

•         znacznie częściej oceniają swoje życie zawodowe w kategoriach sukcesu

•         rzadziej odczuwają stres (26% vs 42% wśród osób mających kłopoty z równowagą )

•         znacznie rzadziej uważają godzenie obu sfer życia za trudne (31% vs 56%)

Wniosek jest zatem prosty- warto tego balansu poszukiwać.

Praktyka pokazuje, że dla większości polskich menedżerów wypoczynek to dobro luksusowe. Nawet podczas urlopu nie rozstają się z komórką i odbierają służbowe maile.

Tę sytuację ciężko komentować, nasze życie ma wiele aspektów i wiele osób ma różne priorytety, według których podejmują decyzje. Ponieważ jestem wielką orędowniczka work-life balance, głęboko wierzę w to, że czasem trzeba się całkowicie oderwać- zdystansować. Wówczas wyzwania – te małe i codziennie oraz te wielkie i przerażające okazują się nie aż tak straszne. Można nabrać zdrowej perspektywy i znaleźć rozwiązanie „ spoza pudełka” dla wielu rozwiązań.

Ja zawsze wracam z urlopu z nowymi pomysłami, odpowiedziami na nurtujące mnie pytania i inspiracjami z obserwacji życia innych. Czasem śmieję się i zastanawiam, czy zespół bardziej boi się mojego wyjazdu na urlop, czy mojego powrotu i masy nowych pomysłów, które przywożę.

Szef kontrolujący z urlopu często jest odbierany jako ten, który nie ufa zespołowi, co może być demotywujące. Niektórzy psychologowie zapytaliby, czy nie ufa zespołowi, czy samemu sobie?

Ale jednocześnie pojawia się sytuacja, w której nie jest się do końca ani w pracy, a ni na urlopie- czyli obie rzeczy realizowane „na pół gwizdka”. To nikomu i niczemu nie służy.

Warto  pracować nad zaufanie w organizacji, systemem, który wspiera samodzielność i przejmowanie odpowiedzialności oraz komunikacją, by się upewnić, że wizje i rozumienie celów są wspólne dla obu stron.

Inteligentne zarządzanie zasobami ludzkimi opiera się na dystansie i zaufaniu do pracowników. A powstrzymać się od kontroli nie jest łatwe. Jak się Pani to udaje?

Ciężko mi jest zdefiniować inteligentne zarządzanie. Ja wychodzę z założenia, że o skuteczności menedżera świadczy również fakt, jak jego zespół pracuje podczas jego nieobecności. O samodzielnym zespole świadczy nie codzienna kontrola, ale właśnie umiejętność wzięcia odpowiedzialności za organizację również wtedy, gdy nie ma szefa, z którym można by skonsultować decyzję. Wówczas zespół staję się bardziej samodzielny i współpracuje ze sobą jeszcze bliżej - co bardzo ich scala i wspiera budowanie synergii. Ja co roku wyjeżdżam na miesięczny urlop.

 Pierwsza taka długa nieobecność była trudna. Przez tydzień codziennie pisałam, sprawdzałam, co się dzieje i starałam się kontrolować. Później odpuściłam. Dziś staram się dobrze przygotować zespół do mojej nieobecności i upewniam się, że wszystkie zadania i odpowiedzialności są rozdzielone. Zawsze są rzeczy nieprzewidziane. I zespół musi się sprawdzić, musi działać. Ogromną satysfakcję daje im świadomość, że beze mnie też świetnie sobie radzą. Czasem mam wrażenie, że to swojego rodzaju punkt honoru- pokazać, że się sprawdzą.

 
Dzisiejsza kultura biznesowa wymaga otwarcia na nowe wzorce, a te najlepiej poznaje się wśród ludzi, w różnych stronach świata. Jakie korzyści czerpie Pani z podróżowania?

Rzeczywiście podróżuję sporo. Mieszkałam i pracowałam w Niemczech i na Dominikanie. Zwiedziłam i Europę i Amerykę Południową.

Uczę się nieustannie. Tego, jak inne kultury podchodzą do codziennych wyzwań i kłopotów, nabieram dystansu, do tego  co mam i co mi się w życiu wydarza. Zaczynam doceniać moje życie i moją codzienność, bo wielu ludzi cierpi skrajną biedę i przeżywa prawdziwe tragedie. I nie każdy ma w życiu szansę szczęście i równe szanse.

Ale w czasie podróży mogę też lepiej poznać siebie, bo ludzie pięknie się różnią i tylko w zderzeniu z tą odmiennością jestem w stanie dość szczegółowo określić swoje upodobania i swoje granice. I to jest piękne, nie wspominając o zapierających w piersi widokach, cudownych zjawiskach i ujmujących ludziach.

 
*Families and Work Institute


Klaudyna Mortka

Zespół Architekci Kariery